środa, 20 marca 2013

Jak pomóc dziecku radzić sobie z emocjami?

Często zadawałam sobie to pytanie, zwłaszcza kiedy moja córka miała ataki płaczu czy niepohamowanej złości.Wydawało mi się, że robię wszystko jak należy, tzn. spokojnie wysłucham, przytulę, pocieszę.W gruncie rzeczy płacz pozwala na rozładowanie napięć, więc nie starałam się  jej powstrzymywać.Niech sobie popłacze, za chwilę będzie jej lepiej.
Ostatnio, postanowiłam być jeszcze lepszą matką, niż jestem.Zaczęłam czytać poradniki dla rodziców.A może dokształcanie pomoże mi  w nauce głębszej empatii w stosunku do moich dzieci?
Na pierwszy rzut trafiła książka:"Jak mówić, żeby dzieci słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły"Adele Faber i Elaine Mazlish.Pozycja obowiązkowa wśród rodziców.
Przeczytałam pierwszy rozdział i już wiedziałam, że przeczytam całość.
Jak pomóc dziecku uporać się z jego własnymi uczuciami, jak budować jego krytyczny stosunek wobec świata, jak budować jego osobowość?Postaram się streścić pierwszą część książki, co będzie trudne.Aby zgłębić temat, polecam książkę!

Istnieje prosta zależność między dziecięcymi uczuciami i ich zachowaniem.
Kiedy dzieci czują się dobrze, dobrze się zachowują.
Jak pomóc im, aby czuły się dobrze?
Zaakceptować ich uczucia!


Ale jak to zrobić umiejętnie? - zadałam sobie pytanie.
Problem, że rodzice(ja też do niedawna) nie akceptują(świadomie lub nie) odczuć swoich dzieci.
Zaprzeczanie odczuciom dzieci doprowadza je do wściekłości, buntu i złości.
Jak to wygląda w praktyce:

Scenka nr 1:
Dziecko: mamo, jest mi gorąco.
Rodzic(wie lepiej):Jest zimno.Nie zdejmuj swetra.
Dziecko: Ale mi jest gorąco!
Rodzic: Powiedziałam nie zdejmuj swetra, bo przecież jest zimno i się przeziębisz.
Dziecko:Mnie jest goraco!

Scenka nr 2:
Dziecko:Mamo, jestem zmęczona i nie chcę iść..
Mama:Nie jesteś, wydaje Ci się, jesteś senna.
Dziecko:Ale ja jestem zmęczona!
Mama:Nie jesteś, ubieramy się, no już.
Dziecko(płacząc):Nie, ja jestem zmęczona.

Rodzice wiedzą co jest dla dziecka najlepsze.Nie zawsze. Czasami trzeba wczuć się w doznania i odczucia maluszka.Dzięki temu, można mieć dwa odrębne zdania i odczucia, nie raniąc i ignorując odczuć dziecka.
Autorki twierdzą, że rodzice są w stanie zaakceptować większość odczuć dzieci, ale niech no tylko dziecko odpowie coś, co wprawi rodzica w złość, lub obudzi natychmiastowy sprzeciw, zapominają i powracają do starego sposobu reagowania.

Przykłady:

Nie lubię mojej siostry.
"To nie tak, wiem, że w rzeczywistości, w głębi serca ją kochasz."

Miałem niefajne przyjęcie urodzinowe(w rzeczywistości przygotowanie uroczystości kosztowało sporo wysiłu rodziców i według nich było udane)
"O czym mówisz?Miałeś wspaniałe urodziny-lody, tort, balony..w takim razie to Twoje ostatnie przyjęcie."

Zaprzeczając uczuciom, dzieci, nie potrafią następnie prawidłowo oceniać swoich uczuć-nie wierzą im.
Jeżeli dziecko otrzyma empatyczną odpowiedź od rodzica, potrafi poradzić sobie ze swoimi uczuciami i nazwać je, dlaczego tak czuje.
Język empatii nie jest naszą naturalną cechą, bo większość z nas wyrasta czy wyrastała w tradycji zaprzeczania uczuciom.

Oto sposoby ułatwiające dzieciom radzenie sobie z własnymi uczuciami.

1.Słuchajmy dziecka uważnie, najlepiej  patrząc mu w oczy. 
2.Zaakceptujmy jego odczucia słowami: Och, rozumiem, aha itp.
3.Określamy, nazywamy uczucia dziecka  w rozmowie z nim.np:Wygląda na to, że jesteś smutny.Musiało to być dla ciebie przykre.
4.Zamieniamy pragnienia dziecka w fantazję, na przykład:

Jeżeli dziecko domaga się czegoś, czego nie może otrzymać, dorośli zwykle logicznie tłumaczą, że tego nie mają.Często im usilniej tłumaczą, tym dzieci mocniej protestują.

5.Wstrzymujemy się z dawaniem rad, mimo, że kusi nas rozwiązanie dziecięcego problemu natychmiastowa radą.
Ja jestem, przynajmniej byłam do tej pory, mamą dającą rady swemu dziecku non stop.Teraz wprowadziłam zmiany.. chcociaż jeszcze czasem kusi mnie rozwiązanie problemu radą.To wydaje mi się takie naturalne!
A jednak..okazuje się, że niekoniecznie tak jest.
Dziecko niech samo wypracuje rozwiązanie i nam powie.

Na przykład:
 Mamo, jestem głodny:
"To zjedz coś"
Mamo, nie jestem głodny
"To nie jedz"
Jestem zmęczony
"To połóż się i odpocznij."

No to co odpowiedzieć??W książce nie ma jednoznacznych przykładów...Po prostu zaakceptować jego odczucia i naprowadzić go na rozwiązanie jego małego problemu.Aż powie np: mamo położę się, bo jestem zmęczony.
Według mnie, małym dzieciom można jednorazowo taką radę podsunąć w niektórych przypadkach, co by na przyszłość wiedziały jak zareagować.
Można też pewne działania ograniczyć słowami:
"Widzę, jak jesteś zły na brata.Powiedz mu, co chcesz, słowami, nie pięściami."

Kiedy uznamy, zaakcetujemy uczucia dziecka, oddamy mu wielką przysługę.Zetkniemy się z jego własnymi przeżyciami. A kiedy będzie miało ich jasny obraz, zbierze siły, aby stawić im czoło.
Im bardziej próbujemy ochronić dziecko nasze przed nieszczęśliwymi uczuciami, tym bardziej je w nie wpędzamy.Znacznie lepiej jest zaakceptować złe samopoczucie, gdyż łatwiej wtedy jest z nim się uporać.
Aby otworzyć się na akceptację uczuć dziecka, najpierw należy zaakceptować swoje, nawet te negatywne. 
"My rodzice nie dajemy sobie prawa być jawnie rozłoszczone, smutne, przerażone, niepokojące się, więc i naszym dzieciom nie przyznajemy prawa do tych uczuć:muszą być zasze szczęsliwe i grzeczne..."
Rodzice nie pozwalają przeżywać dzieciom, tego co dzieci przeżywają, mówiąc: przestań płakać, to nie boli, marsz do przedzkola, nie masz czego się bać, przestań złościć się bez powodu itd.Dzieje się tak, ponieważ w większości przypadków sami nie potrafią przeżywać lub nie akceptują swoich własnych odczuć.
Po przeczytaniu pierwszego rozdziału, odkryłam jak wiele jest w tym prawdy.
Konkluzja jest taka, że jeśli zaakceptujemy swoje uczucia i potrafimy je przeżywyć, nie uciekając przed nimi, to wtedy jesteśmy gotowi na akceptację przeżyć swoich dzieci i innych nam bliskich osób.
Podobna zależność występuje w  znanym nam powiedzeniu, że dopóki nie pokochasz siebie samego, nie będziesz w stanie nikogo innego prawdziwie pokochać.













15 komentarzy:

  1. ciekawa książka, może też sobie ją kupię. Rozmowa i słuchanie dziecka to podstawa do zrozumienia

    OdpowiedzUsuń
  2. Kurczę ile tu jest racji... aż mam ochotę przeczytać tę książkę :)
    Z drugiej strony dotyczy ona bardziej dzieci które mówią - tak myślę. Bo ciężko jest czasami zrozumieć 1,5 roczne dziecko, które jeszcze mało mówi.... choć warto próbować od samego początku.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiesz, niekoniecznie.Autorki przytaczają przykłady, jak postępować z dziećmi, które nie mówią właśnie.Można zamiast słów użyć obrazów malowanych np. kredkami.Ciekawe i całkiem racjonalne podejście i działa.W ogóle fajna ta książka, masę w niej przedstawionych sytuacji z dnia codziennego, zamiast suchej teorii.
      Niedługo zresztą twoja Tusia będzie mówić już pełnymi zdaniami, czas leci:)

      Usuń
    2. no tak czas leci... Masz absolutnie rację, ze niedługo już będzie mówić i to chyba najwyższa pora abym sięgnęła po chociażby tę lekturę, bo moja mała grzeczna dziewczynka chyba zaczyna przechodzić bunt dwulatka. To co Ona teraz wyczynia to mi się w głowie nie mieści :/
      A najgorsze, że nie wiem jak mam postępować....
      Koniecznie muszę szukać pomocy w takich pozycjach jak Ty poleciłaś.

      Usuń
  3. Czekam na adres aby wysłać książkę ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Tak właśnie chciałabym wychować dziecko! ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Książka jest już od jakiegoś czasu na liście - i uświadomiłaś mi, że chyba już najwyższa pora postawić przy niej ptaszek - dzięki :)))

    OdpowiedzUsuń
  6. Słyszałam o tej pozycji. A dziecięcych emocji nie możemy bagatelizować. Na tym przecież opiera się świat małego człowieka. Jeszcze dużo nie wie, ale już wszystko czuje. Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  7. Właśnie czytam tę książkę:))

    OdpowiedzUsuń
  8. uwielbiam Twoje posty! :)

    teraz tylko napisz, co robić, żeby takie maleńkie dziecko słuchało ! :(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. o, takie słowa motywują mnie do dalszego pisania:))dziękuję!
      i vice versa:)
      ha, nie ma na to recepty!napiszę wkrótce dlaczego nie..słucha i że to normalne jest przecież u małych dzieci jak Twój czy mój synek:)zwyczajnie, dzieci tak małe nie są w stanie przewidzieć konsekwencji zdarzeń i dlaczego miałyby słuchać, jest przecież tyle ciekawych rzeczy na tym ściecie do poznania i dlaczego miałoby się im cokolwiek zabraniać, jak to?!;)

      Usuń
  9. Przyznam bez bicia , że mało czytam. Po tym poście zachciało mi się.
    Hehehe a teraz taki szczery komplement. Mimo, że Twoje posty są tak długie to strasznie fajnie się je czyta. Zawsze zostawiam je na chwilę gdzie z uwagą mogę je przeczytać. Dlatego czasami długo mnie u ciebie nie ma :-)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za pozostawiony komentarz:)
Chętnie odwiedzę również Twojego bloga i podzielę się moimi uwagami:)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Pink Transparent Star